Η ανάδραση στο πεδίο του κοινωνικού εμπεριέχει την επιστροφή της δράσης του προκαλών με αντίστοιχη και όχι απαραίτητα ισόποση ενεργεια. Η ανατροφοδότηση αυτή μπορεί κάλλιστα να είναι χρήσιμη αλλά και καταστρεπτική γι αυτόν.
Το εύπλαστο της λαμαρίνας είναι μια ευθεία αναφορά/αποκάλυψη ενός φαινομενικά εύκολα βανδαλισμού πεδίου. Φαινομενικά όμως, καθώς οι πτυχές, τα σκισίματα ή τα βαθουλώματα ανακαθορίζουν τον προκαλών συνεπιφέροντάς του αντίστοιχα καθοριστικά χτυπήματα. Σαν εκείνα του Lucio Fontana. Η εκκένωση της βίλα Αμαλίας από τις εξουσιαστικές δομές επέφερε εξ αντανακλάσεως ένα σημαντικό χτύπημα σε αυτές: Κατέδειξε το γεγονός ότι η αυτονομία και η αυτοδιάθεση μαζί με την αλληλεγγύη υπερβαίνουν το πεδίο του υλικού. Δεν χρειάζονται στέγη ή κρεβάτι, τσουκάλι ή ένα τοίχο για να προφυλαχθούν. Ενυπάρχουν στο παρόν στεκόμενες μόνες σαν μια σκισιά στη λαμαρίνα. Γι αυτό τρομάζουν.
Performance με λαμαρίνα. Πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 2014 στην γκαλερί "ΗΩΣ" στα πλαίσια εικαστικών δράσεων και εγκαταστάσεων των φοιτητών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών με την επιμέλεια της Αιμιλίας Μπουρίτη.
Φωτογραφίες
Αφίσα εκδήλωσης
