Γέννημα θρέμμα άδολου εγωισμού και μοιραίας παρόρμησης περιπλανιέμαι σαν ναυαγός σε αφιλόξενη στεριά και θάλασσα αγκυλωμένος σε ενα σώμα που θέλει και δεν μπορεί. Η κορτιζόλη, μια ωρολογιακή βόμβα. Θυμάμαι την εποχή που μπορούσα και δεν ήθελα.…
Οι πρώτες τέσσερις αρχές της κοινωνίας του θεάματος (Βλ.Guy Debord, η κοινωνία του θεάματος, Διεθνής Βιβλιοθήκη) αποτελούν το υπόστρωμα της παρούσης δράσης. Η απέραντη συσσώρευση θεαμάτων, εικόνων μίας ή πολλών άλλων ζωών που κατέρχονται ως Μάννα…
H πόλη εμπεριέχει το πολιτικό όχι ως μια δεδομένη διαδικασία της αστικής δημοκρατίας αλλά ως πεδίο άσκησης της τελευταίας κυρίως στον δημόσιο χώρο. Ο Κώστας Βούλγαρης με την δράση του στην εμβληματική πλατεία Βικτωρίας προκαλεί το πολιτικό καλώντας…
Κλείνομαι σε ενα εικονικό κουτί με ένα και μοναδικό νούμερο. Το άπειρο. Ενα νούμερο που δεν υπάρχει. Είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας μου (;) Στρουνθοκαμηλισμός η αντίσταση; ή και τα δύο; Διαδραστική performance με χρήση αισθητήρων, ηχητικών μέσων…
Η ανάδραση στο πεδίο του κοινωνικού εμπεριέχει την επιστροφή της δράσης του προκαλών με αντίστοιχη και όχι απαραίτητα ισόποση ενεργεια. Η ανατροφοδότηση αυτή μπορεί κάλλιστα να είναι χρήσιμη αλλά και καταστρεπτική γι αυτόν. Το εύπλαστο της λαμαρίνας…
Στην παράλληλη πραγματικότητα του κυβερνοχώρου, η πνευματική ιδοκτησία ακολουθεί τους ίδιους κανόνες που επιτάσσει ο καπιταλισμός. Η νομοθέτηση υπέρ των κέντρων εξουσίας και κατοχής του παγκόσμιου πλούτου, αυξάνει τις ανισότητες μεταξύ των δεκτών…
Στην οντότητα της ύπαρξης μου, το μέσα και το έξω, χωρίζεται από έναν λεπτό υμένα. Ο κοινωνικός πλακούντας που γεννήθηκα, μου παρέχει φαινομενική προστασία και ταυτόχρονα με τρέφει με φόβο και μίσος για το άλλο. Τα πνευμόνια μου είναι γεμάτα…
Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα απτό, τίποτα συγκεκριμένο. Τίποτα που να περιορίζει, να χειραγωγεί, να απομακρύνει, να χαρακτηρίζει. Αφαιρώντας την προγραμματισμένη χειρονομία, μένει η ουσία. Με αφορμή το φώς και τον ήχο το σώμα αφουργκράζεται και αφήνεται…
Οι συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης και η απώλεια των συναισθηματικών σχέσεων στην συντηρητική ελληνική πόλη, οι οποίες επιδεινώθηκαν από την οικονομική -και όχι μόνο- κρίση επικαλύπτονται τεχνηέντως από μια υποτιθέμενη αρμονική συμβίωση που ορίζεται…
Υπάρχουν συναισθήματα που δεν λέγονται στην ώρα τους. Μένουν στην άκρη της γλώσσας ακίνητα, αναποφάσιστα. Εγκλωβίζονται και σαπίζουν αργά. Το σώμα όμως τα βιώνει. Εκφράζεται απελευθερώνοντας την συσσωρευμένη ενέργειά τους