Γέννημα θρέμμα άδολου εγωισμού και μοιραίας παρόρμησης περιπλανιέμαι σαν ναυαγός σε αφιλόξενη στεριά και θάλασσα αγκυλωμένος σε ενα σώμα που θέλει και δεν μπορεί. Η κορτιζόλη, μια ωρολογιακή βόμβα. Θυμάμαι την εποχή που μπορούσα και δεν ήθελα. Θυμάμαι ένα μαύρο τοξικό νέφος να με ευνουχίζει. Τίποτα άλλο δεν θυμάμαι. Τώρα, δείτε: Φοβάμαι να σπάσω την κανονικότητα. Ένα στρώμα μαύρης λάσπης με αγκαλιάζει. Μια δοτή ταυτότητα. Η αθωότητα εχει σκουριάσει και με ακολουθεί σε ένα ταξίδι άλλο. Μια performance, βίωμα
Πτυχιακή εργασία - Δ' Εργαστήριο Ζωγραφικής 20 έως 22 Σεπτεμβρίου 2017 Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών προαύλιο χώρο
Υλικά
- Λάσπη
- Λαμαρίνες
Η λάσπη έχει ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον λόγο της χαρακτηριστικής συνεκτικής υφής, του έντονου μαύρου χρώματος της οσμής αλλά και των θεραπευτικών ιδιοτήτων της. Η λάσπη συλλέχτηκε το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου με άδεια από τον Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. Οι επισκέπτες μπορούν να παίρνουν μαζί τους ποσότητα λάσπης μέσα σε ειδικό σακουλάκι που τους δίνεται.
Προέρχονται από την παλαιότερη δράση μου με τίτλο “Ανάδραση” που πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 2014 στην γκαλερί "ΗΩΣ" στα πλαίσια εικαστικών δράσεων και εγκαταστάσεων των φοιτητών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών με την επιμέλεια της Αιμιλίας Μπουρίτη
Μια δεύτερη ερμηνεία της δράσης
(το παρακάτω κείμενο προέρχεται από σημειώσεις μετά από συζήτηση με τον Νικόλαο Μιτζάλη συγγραφέα – αρχιτέκτονα - διδάκτορα πολεοδομίας και χωροταξίας Ε.Μ.Π.)
"Αντιστρέφοντας την Γενεολογία της Ηθικής θέτουμε προς επίρρωση το οντολογικό ερώτημα ότι κάθε υποκείμενο ως ηθικό όν είναι ανελεύθερο. Αυτή η επιτελεστική δράση διερευνά το απροϋπόθετο της εμπειρίας της ψυχής στην εξουσιαστική κοινωνία, εκείνη που προσδιορίζει την ελευθερία με νόμους και άρα την μετατρέπει σε φύση.
Η δύναμη αλλά και αποτελεσματικότητα της εξουσιαστικής επενέργειας εδράζεται στην έμμεση εφαρμογή της στα υποκείμενα με την δόμηση συμπεριφορικών πλαισίων/κανόνων που ορίζουν διαδρομές ζωής και επιβάλλουν συγκεκριμένες επιθυμίες. Η κυριαρχία εξουδετερώνει έτσι την παρόρμηση και ταυτοχρόνως τις όποιες πιθανότητες ανατροπής που σαφώς θα ήταν ά-λογες (και προφανώς αναγκαίες). Γι αυτό ακριβώς απουσιάζει ο Λόγος (η Σκέψη), η απαρχή της κατανόησης των εξουσιαστικών σχέσεων/δομών καθώς έχει απομειωθεί και αδρανήσει η πρακτική του εις χάριν έτερων επουσιωδών επιθυμιών/αναγκών. Ο έλεγχος στο Λόγο και άρα στη σκέψη και στην επιθυμία γίνεται έλεγχος στο σώμα και έλεγχος στο χρόνο που παρολαυτά επανέρχεται με το μωροκρέββατο ως λανθάνουσα μνήμη αντίστασης στην κανονικοποίηση και επιθυμία της απωλεσθείσας παρόρμησης.
Η διαδρομή που παρουσιάζει είναι κυκλική, προδιαγεγραμμένη, πρότυπη, «καλοπροαίρετη». Κανένα απρόοπτο δεν την διαταράσσει και ούτε συμβαίνει. Η αποδοχή της από το υποκείμενο είναι αποδοχή/αναγκαιοποίηση μιας ήττας σε μια μάχη που δεν δόθηκε και η πλήρη παράδοσή του μπροστά στο φόβο της ρήξης και της εναντίωσης, μπροστά σε ένα ψευδεπίγραφο κομφορμισμό. Η νιτσεϊκή θετική θέληση για δύναμη εδώ αποθεώνεται ταπεινώνοντας πλήρως τον «αδύναμο» αντίπαλο.
Η εξουσιαστική κατακυρίευση της ζωής του 19ου αιώνα επανέρχεται στον 21ο διαμέσου της βιοπολιτικής και της προληπτικής διαχειριστικής εξουσιαστικής στρατηγικής, σύμφυτος με την νεοκαπιταλιστική μεθοδολογία. Οι προδιαγεγραμμένες διαδρομές είναι μια βία που βασίζεται στην διαρκή απειλή, στον διαρκή, κατευθυντήριο φόβο επενεργώντας στις εκφράσεις, στις χειρονομίες, στις συνήθειες και ουσιαστικά στην ίδια την σκέψη. Οι πειθαρχικές δομές (εργοστάσια, φυλακές, σχολεία, άσυλα) δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητες στον εξομαλυσμένο α-τοπικό χώρο της Αυτοκρατορίας/Ηγεμονίας/Νεωτερικότητας παρά μονάχα σε δευτερεύοντα βαθμό. Ο έλεγχος κατανέμεται εξίσου σε πνεύμα και σώμα με την εσωτερίκευση της πειθάρχησης η οποία γίνεται αναγκαία, αναπόσπαστη ζωτική λειτουργία.
Και ο σκοπός όλων αυτών; Η πιστή εκπλήρωση αλλά και χάραξη των διαδρομών από τα υποκείμενα που η Ηγεμονία έχει εντέχνως σχεδιάσει εκ των προτέρων."